Το σφάλμα τύπου II συμβαίνει στη στατιστική δοκιμή υποθέσεων όταν η μηδενική υπόθεση γίνεται λανθασμένα αποδεκτή. Τα σφάλματα τύπου II είναι επίσης γνωστά ως «ψευδώς αρνητικά» και συνίστανται στην αποτυχία ανίχνευσης ενός θετικού αποτελέσματος, ενώ το αποτέλεσμα αυτό υπάρχει.

Τα σφάλματα τύπου II σημαίνουν ότι δυνητικά πολύτιμη έρευνα πάει χαμένη. Καθώς δεν ανιχνεύεται θετικό αποτέλεσμα, η έρευνα μπορεί να διακοπεί. Η έρευνα αυτή μπορεί να ήταν χρήσιμη, αλλά καθώς δεν πραγματοποιείται περαιτέρω μελέτη, δεν προκαλείται βλάβη στους ασθενείς.

Τα σφάλματα τύπου II δεν μπορούν να αποφευχθούν εντελώς, αλλά οι ερευνητές πρέπει να αποφασίσουν για ένα αποδεκτό επίπεδο κινδύνου σφάλματος τύπου II κατά το σχεδιασμό κλινικών δοκιμών. Για να μειωθεί ο κίνδυνος σφαλμάτων τύπου II σε αποδεκτά επίπεδα, μπορεί να αυξηθεί η ισχύς ή το μέγεθος του δείγματος (ο αριθμός των συμμετεχόντων σε μια μελέτη).